İtiraflar, şikayetler, düşünceler

2.5 yıldır tanışık olduğum bir kız arkadaşım var ama sadece arkadaş. Ben son zamanlarda ona karşı bir şeyler hissetmeye başladım çünkü yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmiyor sürekli beraberiz onunda benimde başka çok yakın arkadaşlarımız yok. Onunla bu şekilde sürekli yakın olmak ve görüşmek beni baya mutlu ediyor o yüzden açılırsam onu kaybederim diye korkuyorum. Sizce ne yapmalıyım ne önerirsiniz sevmekten vazgeçmeyi de de denedim ama bi anda işte böyle onu görünce sebebsiz içimde bir şeyler oluyor.

Yıllarca "önce kariyer" dedim. Şimdi 34 yaşındayım, yalnızım ve kariyer de istediğim gibi gitmedi. Kime kızacağımı bilmiyorum.

Bugün markette para yetmedi. Kasiyerin yüzüne bakmaktan utandım. Eve gelince ağladım.

Çok sevdiğim biri "sen zaten iyi olursun" dedi, geçip gitti. İyi olmayabileceğimi düşünmedi hiç.

Zam istedim patrondan. "Zor dönem" dedi. Sonra kendine yeni araba aldı. Güldüm sadece, başka ne yapabilirdim ki.

28 yaşındayım, hala kiracıyım, hala bekarım, hala "bir gün" diyorum. O gün ne zaman gelecek bilmiyorum.

İş yerinde herkesle iyi geçiniyorum ama kimseyle gerçekten konuşamıyorum. Performans gibi her gün.

Sigara içiyorum, ailem bilmiyor. 5 yıldır. Sigara değil artık, saklama yordu beni.

Patronum bugün toplantıda benim hazırladığım sunumu sanki kendisi yapmış gibi anlattı. Kimse fark etmedi. Ben de sesimi çıkarmadım. Çıkaramıyorum zaten.

Okul biterken "hayat başlıyor" dediler. Hayat başladı, hayal ettiğim gibi değildi. Yalan söylemediler ama tam da doğru değildi.

Annem her gün arıyor, her gün "nasılsın" diye soruyor. Ben de "iyiyim" diyorum. İyi değilim ama bunu ona söyleyemem, üzülür.

Eşimle tartışırken "keşke hiç evlenmeseseydik" dedim. Söyler söylemez pişman oldum. O da duydu.